Σε κλίμα συγκίνησης και υψηλού συμβολισμού πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου 2025 η Πανηγυρική Συνεδρία της Ακαδημίας Αθηνών, όπου η προϊσταμένη του Κ.Ε.ΠΕ.Α. Μεσολογγίου, Όλγα Γιαννακογεώργου, τιμήθηκε με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το αξιόλογο και πρωτότυπο επιστημονικό της έργο με τίτλο «Αλυκές Μεσολογγίου – Μισή Χιλιετία Ιστορίας (15ος – 20ός αιώνας). Η συγκρότηση της αλοπηγίας στη νεότερη Ελλάδα».
Η βράβευση απονεμήθηκε άνευ αντιστοίχου προκηρύξεως, γεγονός που υπογραμμίζει τη σημασία και τη μοναδικότητα της μελέτης, η οποία αποτελεί καρπό πολυετούς έρευνας και βαθιάς αγάπης για την πατρώα γη και την Ιερή Πόλη του Μεσολογγίου. Το έργο φωτίζει, με επιστημονική τεκμηρίωση και ιστορικό βάθος, τη μακρά διαδρομή των Αλυκών Μεσολογγίου και τον ρόλο τους στη διαμόρφωση της οικονομικής και κοινωνικής ιστορίας της νεότερης Ελλάδας. Η συγγραφέας εξέφρασε θερμές ευχαριστίες προς τον Πρόεδρο της Ακαδημίας Αθηνών, καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας Μιχάλη Τιβέριο, τον Αντιπρόεδρο και από 1η Ιανουαρίου 2026 νέο Πρόεδρο της Ακαδημίας, καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης Νικηφόρο Διαμαντούρο, καθώς και τον Γενικό Γραμματέα της Ακαδημίας, καθηγητή Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας Αντώνιο Ρεγκάκο, καθώς και σε όλα τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, αλλά και τον διακεκριμένο Ομότιμο Καθηγητή Παιδιατρικής Χρήστο Σπ. Μπαρτσόκα που παραβρέθηκε στην τελετή βράβευσης.
Ιδιαίτερη μνεία έκανε στον ακαδημαϊκό και καθηγητή Φυσικής Χρήστο Ζερεφό, προηγούμενο Γενικό Γραμματέα της Ακαδημίας, για την τιμητική ένταξη της έκδοσης στο Κέντρο Ερεύνης Φυσικής της Ατμόσφαιρας και Κλιματολογίας (ΕΦΑΚ), αναγνωρίζοντάς την ως «εξαιρετικά αξιόλογη». Παράλληλα, ευχαρίστησε όλους όσους στήριξαν την έκδοση και συνέβαλαν στην υλοποίησή της, και μεταξύ άλλων τη Θεοδώρα Πετανίδου, τον Παντελή Μπουκάλα, τον Αθανάσιο και τη Μαρίνα Μαρτίνου, τον Σωτήριο Μπούρο, τις εκδόσεις Γράμμα και το τυπογραφείο Γ. Κωστόπουλου. Η βράβευση της Όλγας Γιαννακογεώργου από την Ακαδημία Αθηνών συνιστά κορυφαία τιμή όχι μόνο για την ίδια, αλλά και για το Μεσολόγγι και την Αιτωλοακαρνανία, καθώς αναδεικνύει σε εθνικό επίπεδο την ιστορική, οικονομική και πολιτισμική σημασία των Αλυκών και της λιμνοθαλάσσιας κληρονομιάς της περιοχής. Πρόκειται για μια διάκριση που επιβεβαιώνει τη δύναμη της συστηματικής επιστημονικής έρευνας και τη διαχρονική αξία της τοπικής ιστορίας όταν αυτή προσεγγίζεται με γνώση, επιμονή και σεβασμό. Παράλληλα αναδεικνύει το κύρος και το εύρος δραστηριοτήτων των Κ.Ε.ΠΕ.Α. της χώρας, με την έρευνα να αποτελεί σημαντικό κομμάτι της αποστολής τους.
Στον εκτενή τόμο 376 σελίδων, διαστάσεων 25 Χ 30, έγχρωμης τετραχρωμίας, η συγγραφέας κάνει εκτενείς αναφορές στο ΚΠΕ / ΚΕΠΕΑ Μεσολογγίου. Στον πρόλογό της μεταξύ άλλων αναφέρει:
"Στους δρόμους του αλατιού βρέθηκα το 2007, με τον διορισμό μου στο Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Μεσολογγίου. Ένας καινοτόμος εκπαιδευτικός θεσμός για τη χώρα, στο πλαίσιο του οποίου, παράλληλα με τη Φιλολογία, άρχισα να κινούμαι στα πεδία της Οικολογίας, της Βιολογίας, της Περιβαλλοντικής Ηθικής και σε αρκετές ακόμα επιστημονικές περιοχές ώστε να υποστηριχθεί μια διεπιστημονική προσέγγιση της γνώσης, επηρεάζοντας καθοριστικά την επαγγελματική μου πορεία αλλά και εμένα την ίδια ως άνθρωπο, καθώς πρόκειται για μια «εκπαίδευση ζωής» που επιδιώκει να διαμορφώσει στάση ζωής, επικεντρωμένη στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που συνθέτουν την ταυτότητα ενός τόπου και προσανατολισμένη σε ό,τι έχει αξία. Ένα τέτοιο στοιχείο, με αξία, είναι και το αλάτι, που τόσο απλόχερα χαρίστηκε στη φύση του Μεσολογγίου, αν και στην εποχή μας μοιάζει ευτελές και ανάξιο λόγου, παρά τις χιλιάδες χρήσεις του, που το συνδέουν αναπόσπαστα με κάθε πτυχή της ζωής. Και πρωτίστως με τη διατήρηση του ίδιου του φαινομένου της ζωής. Η απουσία βιβλιογραφίας και επιστημονικής έρευνας και τεκμηρίωσης γύρω από την ιστορία του άλατος στην Ελλάδα, εκτός από κάποιες δημοσιεύσεις για την οικολογική αξία των αλυκών και ορισμένα διάσπαρτα στοιχεία, ενεργοποίησε τις πρώτες συστηματικές αναζητήσεις, οι οποίες, υπερβαίνοντας τις ανάγκες ενός εκπαιδευτικού σχεδιασμού και μιας μεταπτυχιακής διατριβής, άρχισαν να εξελίσσονται σταδιακά σε ένα εγχείρημα συγκρότησης της ιστορίας του ελληνικού άλατος, αν και η έρευνα επικεντρωνόταν πάντοτε στο μεσολογγίτικο αλάτι. Άρχισε έτσι ένα μακρύ ταξίδι εξερεύνησης σε αχαρτογράφητα νερά, χωρίς να μπορώ να φανταστώ τον πλούτο των πληροφοριών που με περίμενε. Ένα ταξίδι που αποδείχτηκε συναρπαστικό, καθώς οι ψηφίδες που έρχονταν στο φως συνέθεταν την ιστορία της αλοπηγίας στη νεότερη Ελλάδα, και για τον τόπο μου ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο της ιστορίας του, που τεκμηρίωνε ότι η πόλη-σύμβολο της ελευθερίας κατέχει μια εξίσου εμβληματική θέση στον αλοπηγικό χάρτη της χώρας".
